Home > Groepen > Ervaringsverhalen

Ervaringsverhalen

Vrijwilliger vertelt

Beslist geen spijt

Gert van Bokhorst, vrijwilliger Soloplus in Ede

Soloplus is een woonvorm voor alleenstaanden die zelfstandig kunnen wonen, maar die behoefte hebben aan een vertrouwde, veilige en sociale woonomgeving. Er zijn 24 appartementen én een ontmoetingsruimte voor sociale contacten. De ontmoetingsruimte is een gezellige grote woonkamer (met keuken) waar bewoners vier keer per week ’s avonds en één keer per week ’s morgens bijeen komen. Op één van die avonden wordt er gezamenlijk gegeten. Ik kom hier één avond per week. Als vrijwilliger zorg je voor een plezierige en huiselijke sfeer. We drinken koffie en thee met de bewoners, doen een spelletje en we hebben groepsgesprekken. Ik vind het belangrijk om me op deze manier in te zetten. In het verleden heb ik in het bedrijfsleven gewerkt en daarna werkte ik in het onderwijs, bij een MBO opleiding. Elf jaar geleden stond er in het Kerkenblad een oproep dat Soloplus vrijwilligers zocht. Ik meldde me aan en heb daar na al die jaren nog beslist geen spijt van.

 

Dat gaf me veel voldoening

Azar Kianzad is longarts in opleiding. Zij ging twee keer mee als arts in de vakantieweken.

Ruim twee jaar geleden vroeg mijn leidinggevende in het ziekenhuis me of ik mee wilde met een Johanniter vakantieweek. Ze zochten lastminute nog iemand. Toevallig had ik een paar maanden daarvoor bedacht dat ik misschien vrijwilligerswerk in de zorg wilde doen, omdat ik iets wilde betekenen voor de maatschappij. Dus toen ben ik er maar spontaan ingestapt. Het was een heel bijzondere ervaring, de gasten hebben allemaal hun eigen verhaal. Je hoort wat ze in hun leven hebben gedaan en meegemaakt. Soms was het verhaal achter de mens iets wat je totaal niet verwachtte. Zo was er een mevrouw die directeur van een meisjesschool was geweest en een ander had bij het Leger des Heils gewerkt, waar ze meisjes uit de prostitutie probeerde te praten. Medisch hoefde ik niet zoveel te doen. Wel hielp ik mensen als ze bepaalde zaken niet zelfstandig konden, dat gaf me veel voldoening. Het is wel echt iets anders dan het vrijwilligerswerk dat ik in eerste instantie in gedachten had; boodschappen doen voor iemand die oud is, of af en toe op bezoek gaan bij iemand die eenzaam is. Bijvoorbeeld elke week een uurtje. Dit was precies het omgekeerde: één keer per jaar de hele week en daarna is het contact voorbij. Het is een soort explosie. Ik vond het eigenlijk wel fijn, zo’n lange duur, maar het is wel intensief. De meeste vrijwilligers tijdens zo’n week zijn ouder dan ik.Ik ken ook weinig leeftijdsgenoten die dit soort vrijwilligerswerk doen. Als ik er over vertel vragen ze: ‘Geef je daar een week vakantie voor op?!’ ‘Ja’, zeg ik dan. De eerste keer kreeg ik die week vakantie van mijn werkgever, maar de tweede keer nam ik er inderdaad zelf vakantiedagen voor op. Dat heb ik er voor over. Het is mooi om te zien hoe mensen opleven tijdens zo’n week. Zinvol om te ervaren hoe klein hun wereld meestal is, hoe kwetsbaar sommigen zijn en hoe je er aan kunt bijdragen om dat te doorbreken. Dit soort inzichten zijn ook nuttig bij mijn werk, in het ziekenhuis is er meestal te weinig tijd voor dit soort contacten.