Home > Projecten > Ervaringsverhalen

Ervaringsverhalen

Vrijwilligers aan het woord

Mensen maken het met elkaar gezellig

Peter Beuman, vrijwilliger Levensvreugde Delft

In Delft organiseren wij onder de noemer van Levensvreugde broodmaaltijden. Hieraan doen elke keer zo’n zestig tot zeventig mensen mee. Mensen maken het dan met elkaar gezellig. Als je oud wordt en de wereld om je heen valt weg, kunnen dergelijke bijeenkomsten er toe bijdragen de levensvreugde in stand te houden. We willen graag dat de broodmaaltijden een ontmoetingsplek worden waar ook mensen van niet-Nederlandse herkomst zich thuis voelen, dat het een plek is van wederzijds vertrouwen en herkenning. Dat mensen beseffen dat ze allemaal Delftenaar zijn en niet alleen in de eigen kring blijven. In die zin zie ik vrijwilligerswerk echt als een middel om mensen met elkaar te verbinden.

 

Je maakt zelf ook deel uit van het feestje

Marianne Oosterom, vrijwilliger Levensvreugde Rotterdam

Eigenlijk ben ik uit eigenbelang met vrijwilligerswerk begonnen. Een paar jaar geleden werd ik heel ziek en raakte daardoor ook mijn baan kwijt. Op een gegeven begon ik het echt vervelend te vinden dat er zo weinig structuur in mijn leven zat. Toen kwam ik op het idee dat vrijwilligerswerk een mooie manier zou zijn om dit probleem op te lossen. Eerst ging ik bij een verzorgingshuis aan de slag, maar dat lag me niet zo. Omdat fotograferen al vanaf mijn tiende een hobby van me is, werd ik gevraagd te fotograferen bij bijeenkomsten van het project Levensvreugde in Rotterdam. Dan wordt er iets leuks georganiseerd voor mensen in een kwetsbare positie, zoals mensen met psychische problemen of met een verstandelijke handicap. In het begin was ik vooral een toeschouwer; ik verschanste me achter de camera. Inmiddels ben ik meer betrokken bij wat er gebeurt en heb ik ook echt contact met de mensen. Ik ben er niet meer alleen voor de foto’s, maar ook voor een praatje. Al heb ik wel een luxepositie. Ik hoef er niet voor te zorgen dat alles ‘loopt’ of dat mensen geholpen worden. Ik ga gewoon mijn eigen gang. Zo’n middag of avond is elke keer weer heel fijn om mee te maken. Het is niet alleen voor de cliënten, je hebt echt het gevoel dat je zelf ook deel uit maakt van het feestje. Daarnaast verruimt het je blikveld; je krijgt veel te horen over wat mensen meemaken. Dan denk ik soms: ‘Wat een leven, poeh.’ In die zin vind ik dit werk ook vormend. Inmiddels heb ik weer een baan, maar ik ben vrijwilliger gebleven.

 

Ik haal er energie uit

Maurits de Rotte, vrijwilliger Teylingereind

In Teylingereind zitten jongens tussen de vijftien en twintig jaar. Zij moeten net als andere jongeren naar school. Er is daarom een interne school bij Teylingereind, waar iedereen die in deze gesloten justitiële inrichting is opgenomen, onderwijs krijgt. Het lastige alleen is dat die jongens heel wisselende onderwijsachtergronden en leercapaciteiten hebben en vaak niet de gemakkelijkste leerlingen zijn. Het lukt de leraren niet altijd om de jongens op de juiste manier te begeleiden. Op verzoek van Teylingereind is er daarom een bijlesproject gestart waar ik me voor heb aangemeld. Het eerste jaar gaf ik samen met mijn broer bijles aan een jongen die daar wat langer moest zitten. De ene week gaf mijn broer twee uur economie, de week daarna ik twee uur wiskunde. We begonnen in september en hebben hem begeleid tot het examen in mei. De grootste winst van die bijlessen was dat het hem structuur bood. Door in september een plan te maken en dan gedurende de rest van het jaar gericht naar het eindexamen toe te werken, kreeg hij zelf ook overzicht. Daardoor raakte hij heel gemotiveerd. Ontzettend leuk om te merken. Hij was ook geïnteresseerd in wat wij deden, vroeg of we onze school hadden afgemaakt, of we een baan hadden gevonden. Gedurende zo’n jaar krijg je toch een band met iemand. Maar ik ga er niet heen om te praten, dat werkt niet. Je bent in eerste instantie docent, geen maatje of psycholoog. Natuurlijk gaat het gesprek tussendoor ook wel eens over iets anders dan het huiswerk en hoor je en passant van alles over wat er in de gevangenis gebeurt. Maar de focus ligt op het leren. Toch kan ook dat anders uitpakken dan je verwacht. Zo begeleidde ik vorig jaar twee moslimjongens in onder andere biologie. Dat mondde uit in een grote giechelpartij bij het hoofdstuk seksuele voorlichting. En ook het onderwerp evolutietheorie sloeg niet echt aan bij hen. Dan moet je soms even schakelen. Maar de discussies die zo ontstaan, zijn ook weer heel leuk. Ik haal energie uit die bijlessen, zeker als de jongens gemotiveerd zijn. En ik heb ook het idee dat ik een soort voorbeeld kan zijn. Ze zien dat als je hard werkt op school, je daarna goed terecht kunt komen. Ik hoop dan dat ze hieruit de motivatie halen om ook hun best te doen.

 

Een verrijking

Pieter de Rotte, vrijwilliger Jansdag

Afgelopen jaar heb ik mede de Jansdag georganiseerd. Dit keer kozen we als doelgroep de cursisten van Prago. Deze stichting geeft onderwijs aan mensen die moeite hebben met leren, bijvoorbeeld omdat ze licht verstandelijk gehandicapt of laaggeletterd zijn. Als ze beter leren lezen, schrijven en rekenen, kunnen ze zich beter redden in de samenleving. Op een stralende dag in oktober gingen we met 43 cursisten en zes vrijwilligers van de stichting naar dierenpark Amersfoort. De dag begon ‘s ochtends in Nieuwegein. Vanaf daar hebben we met een grote bus alle deelnemers opgehaald op verschillende locaties. Nadat we een groepsfoto genomen hadden, zijn we in kleinere groepjes het park ingegaan. Tussen de middag troffen we elkaar in het restaurant waar we samen een broodje aten. Wij zagen dat iedereen genoot en ook achteraf hoorden we van Prago dat de cursisten een superleuke dag hebben gehad. De begeleiders gaven ons het idee dat we iets unieks deden. Maar eigenlijk is het helemaal niet zoveel werk om zoiets te organiseren en het kost relatief weinig. Toch hadden ze het gevoel dat ze op een of andere manier een tegenprestatie moesten leveren, maar dat is niet het idee. Er hoeft helemaal niets tegenover te staan als je iets doet voor een ander. Er zijn zoveel mensen die het minder getroffen hebben dan ik. Daarnaast vind ik het een verrijking om af en toe iets te doen wat buiten je eigen comfortzone ligt. Tijdens zo’n dag heb je contact met mensen die in het dagelijks leven niet op je pad komen. Voor mij is dat een heel positieve ervaring en ik geniet enorm van alle enthousiaste reacties.